سال هاست که توجه محققین به مساله تغییر رفتار پس از ارائه آموزش جلب شده است. وجود فاصله بین آموزش دانشگاهی و اعمال اجرایی روزانه در محل های کاری و نیز برآورده نشدن همه نیازهای محیط کار توسط دانش آموختگان محیط آموزشی که اصطلاحا تفاوت بین تئوری و عمل نام دارد، سبب شکل گرفتن نوعی روش یادگیری به نام یادگیری مبتنی بر عملکرد (Practice-based learning) گردید. مفهوم یادگیری مبتنی بر عملکرد، مفهومی گسترده است که به عنوان یک استراتژی کلیدی جهت پیشرفت دادن یادگیری فراگیران و دخیل کردن آنان در فرآیند یادگیری خود، که منجر به کسب درک بهتر و عمیق تر از موقعیت می شود بکار می رود. این مطالعه سعی دارد تا ضمن ارائه تعریفی جامع از Practice-based learning، به نحوه و مراحل اجرا، ارزشیابی و چالش های پیش روی این روش آموزش بپردازد.

زمینه و هدف در نظر گرفتن سلامت روان در دستور کار سیاسی کشور و مشارکت تمامی دستگاه هایی که مستقیم یا غیرمستقیم بر سلامت روانی اجتماعی جامعه اثرگذار است، ضروری بوده و این امر نیاز به یک بسیج ملی و نهادی دارد؛ بنابراین این نوشتار با هدف آگاهی از قوانین و مستندات ملی در این حوزه انجام شد. روش تحلیل محتوای اسناد و قوانین بالادستی با استفاده از سایت مجلس شورای اسلامی، وزارت بهداشت و سایر دستگاه های موثر بر سلامت روانی با رویکرد SDH، انجام شد. یافته ها یافته های مطالعه در قالب بررسی قوانین مصوب و اسناد و مستندات ملی در حوزه ارتقای سلامت روانی اجتماعی انجام شد. نتیجه گیری نقاط قابل بهبود برای رسیدن به جایگاهی برتر در حوزه سلامت روانی با رویکرد تعیین گرهای موثر بر سلامت روان، پیشنهاد شد.

هدف از تحقیق حاضر بررسی تغییرات بازنمایی ذهنی از تکلیف ضربه گلف بر اثر تمرین تصادفی و مسدود بود. 30 نفر شرکت کننده به سه گروه تصادفی، مسدود و کنترل تقسیم شدند. ابتدا سطح اولیه بازنمایی ذهنی افراد تعیین شد و 18 کوشش را به عنوان پیش آزمون انجام دادند. سپس به مدت شش روز متوالی به تمرین تکلیف مورد نظر پرداختند. یک هفته بعد از آخرین جلسه تمرینی سطح نهایی بازنمایی ذهنی شرکت کنندگان مورد سنجش قرار گرفت و 18 کوشش را به عنوان پس آزمون اجرا کردند. نتایج این تحقیق نشان داد که گروه تصادفی نسبت به گروه مسدود در مرحله اکتساب خطای بیشتری انجام داده است اما در یادداری نسبت به این گروه عملکرد دقیقتری داشت. علاوه بر این نشان داده شد که گروه تصادفی نسبت به گروه مسدود بازنمایی ذهنی ساختاریافته تری دارد و همچنین این ساختار مشابهت بیشتری با بازنمایی ذهنی افراد ماهر دارد. این نتایج نشان دهنده آن است که احتمالا دلیل یادگیری بهتر گروه تصادفی نسبت به مسدود ایجاد یک بازنمایی ساختاریافته تر از تکلیف می باشد.

همان طور که از عنوان تحقیق بر می آید، هدف اصلی تحقیق حاضر بررسی تاثیر سه شیوه تمرینی فیزیکی، ذهنی و فیزیکی-ذهنی بر یادگیری مهارت شوت بسکتبال بوده است. لذا روش تحقیق از نوع نیمه تجربی است و به منظور تحقق اهداف تحقیق تعداد 60 نفر از دانش آموزان مقطع دبیرستان شهر تهران، که هیچ گونه سابقه آموزشی در زمینه ورزش بسکتبال نداشتند، انتخاب شده و در سه گروه 20 نفری همگن (بر اساس نتایج پیش آزمون) قرار داده شدند و تمرینات مورد نظر را به مدت 20 جلسه انجام دادند. جمع آوری اطلاعات لازم درباره چگونگی وضعیت (پیش آزمون) و پیشرفت (پس آزمون) آزمودنیها در مهارت شوت بسکتبال با استفاده از آزمون شوت در جای «ایفرد» صورت گرفته است. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها و آزمون فرضیه ها از آزمونهای آماری t همبسته و ANOVA یک طرفه استفاده شده است. تجزیه و تحلیل نتایج حاکی است:.1 هر سه شیوه تمرینی (فیزیکی، ذهنی و فیزیکی-ذهنی) تاثیر معنی داری بر یادگیری مهارت شوت بسکتبال داشتند..2 بر اساس آزمون ANOVA، بین سه شیوه تمرین فیزیکی، تمرین ذهنی و تمرین فیزیکی-ذهنی در توسعه و بهبود مهارت شوت بسکتبال اختلاف معنی داری مشاهده نشد.

هدف از این پژوهش بررسی مشابهت و یا تفاوت مکانیسم های زیربنایی تمرین جسمانی و ذهنی بود. به این منظور 60 نفر در این پژوهش شرکت کردند که به صورت تصادفی به سه گروه تمرین جسمانی، تمرین جسمانی و تصویرسازی بخش­, بخش و تمرین جسمانی و تصویرسازی کل تقسیم شدند. تکلیف هدف در این پژوهش یک برنامه ژیمناستیک بود. این گونه استدلال شد که اگر تمرین جسمانی و تصویرسازی مکانیسم های مشابهی داشته باشند باید تمرین ذهنی بخش­, بخش نسبت به تمرین ذهنی کل منجر به یادگیری بهتری برای این تکلیف گردد. بر اساس گروه­, بندی ذکرشده شرکت ­, کنندگان به مدت دو روز (هر روز 40 کوشش) به تمرین پرداختند. 72 ساعت بعد آزمون یادداری انجام شد. نتایج نشان داد که تمرین ذهنی بخش­, بخش نسبت به تمرین ذهنی کل اثربخشی بیشتری برای یادگیری این تکلیف دارد و عملکرد گروه تصویرسازی کل نسبت به تمرین جسمانی محض ضعیف ­, تر بود. این نتایج نشان دهنده مشابه بودن مکانیسم های زیربنایی تمرین جسمانی و ذهنی هستند

Nature has aesthetics of its own, what can provoke the human mind into better recognizing the concept of beauty via mental perception. As such, human mind can interact with the nonverbal expressions of nature only to better his/her primitive aesthetic knowledge and reach a more novel recognition of aestheticism via the practice of interpretative deduction. This article has been the result of a series of discussions and dialogues between the authors on the nature of aesthetic geotouring and exploring the natural phenomena based on the Dialectical Method of Socrates and modelled after the Platonic dialogues. The outcome of this dialectic study brings to light the fact that touring in nature through providing the due opportunity for mental perception of aesthetic phenomena can provide a clearer definition of ‘beauty’ in its rich variety. Aesthetic search as such will culminate in forming a more illuminated mental concept of beauty in mind, what can influence human rationale for aesthetic judgment and enrich even more the texture of human aesthetic creation. Such aesthetico-interpretative endeavor might lead to a higher potential for creating more original works of literature and art and culminate in a better judgment about such aesthetic creations.